Янка ЛАЙКОЎ - ПАЛЯВАННЕ

тры вершнікі

бязлітасны час

міласэрны час

абыякавы час

гудзе паляўнічы рог

коні панура брыдуць

праз вечнасць

напяты слых

кропка ў небе

тры стрэлы

бязлітасны час параніў

міласэрны час забіў

абыякавы час

пусціў сабе кулю ў сэрца

на пустэльнай зямлі

сцякае крывёй

мёртвая памяць

* * *

Слухай ноч,

працятую аглушальнаю цішаю,

слухай, як напінаецца ціш,

выштурхоўвае нас з сябе, —

нараджаецца, вышае,

уздымаецца над прасцягамі,

       уразаецца ў сэрца глыбей

нешта, што ёсць невымоўнае,

         неспазнанае, поўнае

жуды, трымцення смяротнага,

          прагі жыцця,

нешта таемнае, роспачнае,

малітоўнае,

даверлівае і кволае,         святое, нібы дзіця...

Слухай ноч, слухай ноч,

ашалелую, агаломшаную

тысячамі нябачных маланак,

        пасланых звыш.

Нешта вечнае — там,                      яно большае, большае,

захінае сабою Сусвет

і пераўтвараецца ў ціш.

ТОЙ БЕРАГ

Я памятаю, як Рака

гайдала ў водах цьмяных човен.

І нехта ў апранахах чорных

усіх, хто позніўся, гукаў.

І ў цемры нараджаўся стогн,

імкнуў да столі невідочнай.

Чакалі мы. І нашы вочы

пыталі марна: "Дзе ты, Бог?"

Шырэлі на вадзе кругі,шырэў

адчай на тварах шэрых.

І аддаляўся ў цемру бераг,

і набліжаўся той, другі.

Міналі хвілі, як гады,

трымцеў і нёсся ўгору пошчак.

І мы спыталі: "Перавозчык!

Куды вязеш ты нас, куды?"

І не пачулі мы адказ:

"У Небыццё вязу я вас!.."

ТАЙНА

Двое стаялі ля вышняй брамы,

насустрач Анёл ім выйшаў:

"Вы хто?" —

"Мы шукаем праўды,

але не зямной, а вышняй."

Тады Анёл Аднаго паклікаў:

"Ідзі, для цябе

адчыняю Браму!"

І той увайшоў у праём.

І знік ён.

І ўслед яму гучала:

"Абраны..."

"Чаму? — запытаўся пасля

нябога, —

За Брамай — якаясь тайна?"

Анёл прашаптаў:

"Там няма нічога..."

І зарыдаў адчайна.

* * *

Вятры нізеюць за смугой,

снягі валодаюць самотай,

сляза сцякае за слязой

нібы пакрыўджана, употай.

Няхай віруе злы мой лёс,

мне даспадобы гэта роспач,

бо ўласных я не бачу слёз —

паэзія мне засціць вочы.

ДЗЕІ

датыкаюся да вытокаў

блытаюся ў нябачнай сетцы

дранцвею атручаны чаканнем

абуджаюся прасветлены

цемраю

выкоўзваюся з абдымкаў сну

выкоўзваюся ў бяссонне

аддаю даніну бяссэнсіцы

гукаю ў пустой прасторы

змагаюся да знямогі

трымаю тайну

маю надзею на жыццё

* * *

<І>Крык

развінае крылы

на ўсе бакі небасхілу

і ападае, спрахлы,

у нетры страху.

А я,

непрытомны,

прымрою раптоўна:

то душа твая

беспрытульная

вусціш дратуе:

"Ратуй мяне!.."